سیاوش شهشهانی* - خبرآنلاین
سال تحصیلی 68-67 برای گذراندن فرصت مطالعاتی به ایتالیا رفته بودم، برای نخستین بار با شبکه اینترنت آشنا شدم. البته آن سال تب ایمیل و اینترنت در اکثر دانشگاه‌های ایران، فراگیر شده بود. بعد از بازگشت به ایران به عضویت هیأت علمی مرکز تحقیقاتی فیزیک‌نظری و ریاضیات در آمدم. سال 68 بود که آقای دکتر محمد‌جواد لاریجانی رئیس این مرکز، همت کردند و اینترنت را به ایران آوردند. من هم به عنوان جانشین ایشان در این طرح همکاری کردم.

یکی از نخستین دغدغه‌های مدیران و هیأت علمی این مرکز، ارتباط علمی و پژوهشی با دانشگاه‌های دنیا بود. در مرکز تحقیقات به این نتیجه رسیدیم که پست الکترونیک برای یک مرکز تحقیقاتی که می‌خواهد با دانشگاه‌های دنیا ارتباط داشته باشد، یک ضرورت اجتناب‌ناپذیر است. به دلیل شرایط پس از جنگ، برنامه گسترش ارتباط با دانشگاه‌های خارجی مورد نظر بود و یکی از سرلوحه‌های مرکز تحقیقات به شمار می‌آمد. ایمیل ارزان‌ترین و سریع‌ترین روشی بود که مورد توجه قرار گرفت.

آیکون زرد رنگ کوچکی که به همراه یک پاکت بسته در پایین گوشهٔ سمت راست متنیتور کامپیوتر به چشم می‌خورد عامل ایجاد پیام رسانی الکترونیکی به عنوان مطهر قرن بیست و یکم نمی‌باشد. ولی این حقیقت که کاربران پست الکترونیکی می‌توانند بین باز کردن محتویات پاکت یا عدم انجام این کار یکی را انتخاب کنند، یکی از دلایل مهمی است که پست الکترونیکی را ابزار با ارزشی می‌کند...

در ايران حدود ۴۰ سال قبل تلويزيون را رسانه نوين خطاب کرده‌اند. اين رسانه نوين در روزهاى نخست حضور خود براى کسب محبوبيت مى‌بايستى کارآئى خود را اثبات مى‌نمود اما اکنون تقريباً در هر خانواده‌اى يک دستگاه تلويزيون وجود دارد. بر اساس گزارشى که در همان زمان در روزنامه‌ها به چاپ رسيد آمده بود که -۱۳ سال پس از توليد تلويزيون ايرانيان نيز اين جعبه جادوئى را در خانه‌هاى خود پذيرفتند-. و ۲۰ سال به طول انجاميد تا راديو به ايران بيايد و ۳۰ سال ديگر تا سينما در ايران ساخته شد.
و اينک سؤال اين است که آيا اينترنت نيز مى‌تواند جاى خود را در ايران باز کند؟